W Krakowie i okolicach

Krakowianie domagają się monitoringu tekstów Gazety Wyborczej

Posted by jw w dniu Wrzesień 5, 2010

Rada Etyki Mediów

ul. Foksal 3/5, 00-366 Warszawa

Magdalena Bajer

Przewodnicząca Rady Etyki Mediów

Szanowna Pani Przewodnicząca,

Towarzystwo Parku im. dra Henryka Jordana przedkłada na ręce Rady Etyki Mediów zażalenie na tekst Kto rządzi w krakowskim Parku Jordana Bartosz Piłat 2010-08-25 – Gazeta Wyborcza Kraków” opublikowany także w wersji internetowej Kto właściwie rządzi w krakowskim Parku Jordana” http://krakow.gazeta.pl/krakow/1,35798,8291299,

Kto_wlasciwie_rzadzi_w_krakowskim_Parku_Jordana.html

Tekst jest zdecydowanie nierzetelny i godzi w dobre imię Towarzystwa Parku im. dra Henryka Jordana prowadzącego swoja działalność zgodnie ze statutem zarejestrowanym dnia 13.11.2003 r. Przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego Nr KRS 0000083540.

Zgodnie ze Statutem:”

1. Stowarzyszenie nosi nazwę „Towarzystwo Parku im. dr Henryka Jordana w Krakowie”, zwane dalej Towarzystwem i posiada osobowość prawną.

2. Terenem działania Towarzystwa jest Park im. dr Henryka Jordana w Krakowie
z obszarami przyległymi, a zwłaszcza obszarem Błoń oraz ośrodkami już istniejącymi
i nowozakładanymi na terenie miasta i regionu.

  1. Siedzibą Towarzystwa jest Miasto Kraków.

Celem Towarzystwa zgodnie z tym statutem jest:
a) Działalność związana z opieką nad Parkiem Miejskim im. dr Henryka Jordana
w Krakowie oraz innymi Ogrodami Jordanowskimi w duchu idei jego twórcy i na wzór jego działalności jako pierwowzoru i wzorca Ogrodu Jordanowskiego;
b) Doprowadzanie do urządzenia Parku na dzisiejszym jego obszarze w myśl ideowych założeń jego twórcy oraz nadzór nad właściwym zabezpieczeniem Parku jako pomnika Kultury Narodowej. W szczególności dotyczy to jego cennej zieleni, drzewostanu parkowego i pomników wielkich Polaków;
c) Krzewienie idei dr Henryka Jordana w zakresie zdrowotno – wychowawczym dzieci
i młodzieży wśród społeczeństwa i w szkolnictwie oraz rozwijanie jego idei
w pedagogice;
d) Kontynuowanie pamięci o dr Henryku Jordanie w społeczeństwie, w wychowaniu
i kulturze narodowej;
e) Działanie na rzecz ochrony środowiska i prowadzenie edukacji ekologicznej.

W napastliwym tekście autor wielokrotnie mija się z prawdą, a w rzeczywistości dezinformuje opinię publiczną na temat działalności Towarzystwa..

np. podaje: „Towarzystwo Przyjaciół Parku Jordana próbuje ingerować w wygląd parku i Błoń. Nie ma jednak do tego żadnego prawa. Legitymizuje się tylko historią i nazwiskami założycieli, a to za mało, by utykać w parku kolejne pomniki”.

Nie dość, że autor nie zapoznał się ze statutem Towarzystwa dostępnym publicznie na stronie internetowej http://www.parkjordana.org/ to zarzuca Towarzystwu działania bezprawne, mimo że zgodne ze statutem ! Myli ponadto nazwę Towarzystwa.

Dalej ‚informuje’ :” Od lat 80. działalność towarzystwa skupia się już niemal wyłącznie na organizowaniu patriotycznych imprez oraz stawianiu pomników z pieniędzy prywatnych fundatorów.”

Stosunek autora do edukacyjnej, patriotycznej działalności Towarzystwa kontynuującego dzieło dr H. Jordana kompromituje samego autora, ale fakt propagowania takich ‚idei’ na łamach wysokonakładowej gazety jest wysoce naganny. Chyba chodzi o zniweczenie patriotycznej działalności Towarzystwa (sponsorowanej z pieniędzy prywatnych) przez potężny koncern prasowy, nastawiony anty-patriotycznie, mimo że działa na terenie Polski.

Autor pisze:”Z legalnego punktu widzenia statut towarzystwa jest jednak wyłącznie dokumentem wewnętrznym. Instytucja ma wobec parku Jordana takie same prawa jak każdy obywatel Krakowa”

Może z legalnego punktu widzenia takie niedorzeczności można pisać, ale funkcjonowanie w przestrzeni publicznej dziennikarzy o takim poziomie jest szkodliwe i niezgodne z DZIENNIKARSKIM KODEKSEM OBYCZAJOWYM: http://www.radaetykimediow.pl/dko.html

(niżej podkreślono na czerwono zasady stosowane przez autora tekstu niezgodne z Kodeksem)

DZIENNIKARSKI KODEKS OBYCZAJOWY

Stowarzyszenia, związki zawodowe dziennikarzy oraz pracodawcy, świadomi odpowiedzialności wobec czytelników, słuchaczy i widzów, deklarują przestrzeganie zasad „Karty etycznej mediów” i ustanawiają niniejszy kodeks:

I. Zasady ogólne

  1. Dziennikarstwo jest zawodem służebnym wobec społeczeństwa. Podstawowym prawem i obowiązkiem dziennikarza jest poszukiwanie prawdy oraz umożliwienie każdemu człowiekowi realizacji jego prawa do uzyskania prawdziwej, pełnej i bezstronnej informacji a także uczestniczenia w debacie publicznej.
  2. Zadaniem dziennikarza jest umożliwienie odbiorcom poznania, zrozumienia i własnej oceny rzeczywistości.
  3. Szczególną powinnością dziennikarzy jest odpowiedzialne wykonywanie zawodu, kierowanie się szacunkiem wobec odbiorcy oraz normami etycznymi i zawodowymi.
  4. Dziennikarze mają obowiązek chronić niezależność i wiarygodność uprawianego zawodu, strzec wolności słowa i pluralizmu mediów.II. Etyczne i zawodowe obowiązki dziennikarzy

  5. Dziennikarz bezstronnie relacjonuje, omawia i analizuje fakty oraz procesy społeczne, przedstawia ich kontekst oraz szeroką gamę poglądów na ich temat, z podaniem źródła przytaczanych opinii. W razie trudności z dotarciem do jednej ze stron sporu obowiązuje stwierdzenie, że informacja zawiera dane częściowe.
  6. Dziennikarzowi nie wolno manipulować informacją. Obowiązuje go skrupulatna ocena źródeł, sprawdzenie prawdziwości dostępnych informacji oraz rzetelność w ich przekazywaniu. Prowadząc dyskusję, dziennikarz nie może wykorzystywać swojej roli w celu wpływania na jej przebieg i narzucania końcowych wniosków. Redakcja, opracowanie czy montaż słownego, dźwiękowego, audiowizualnego lub informatycznego zapisu rzeczywistości nie mogą jej fałszować ani deformować.
  7. Obowiązkiem dziennikarza jest oddzielenie informacji od komentarza. Gdy wyraża własne oceny i opinie wyraźnie sygnalizuje to odbiorcy. Wyrażone w komentarzu opinie nie mogą fałszować omawianych faktów.
  8. Dziennikarz zobowiązany jest do sprostowania z własnej inicjatywy, gdy okazuje się, że podana przez niego informacja jest fałszywa bądź nieścisła.
  9. Dziennikarz, kierując się dobrem wspólnym i poczuciem sprawiedliwości, ujawnia błędy i nadużycia w działalności władz, instytucji, organizacji oraz przedsiębiorstw publicznych i prywatnych.
  10. Dziennikarz, pełniąc swoje obowiązki zawodowe, oddziela od nich własną działalność polityczną i społeczną.
  11. Dziennikarz, w związku z wykonywaniem zawodu, nie poddaje się naciskom, nie przyjmuje korzyści materialnych, nie podporządkowuje swojej działalności interesom własnym i rodziny.
  12. Dziennikarz, przedstawiając sceny przemocy, cierpienia i śmierci, czyni to jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach i w niezbędnym zakresie; w poczuciu odpowiedzialności za ukazywane osoby. W każdym przypadku bierze pod uwagę wrażliwość odbiorców, mając szczególnie na względzie niekorzystny wpływ, negatywne wzorce, zagrożenie deprawacją – wynikające stąd dla dzieci i młodzieży.
  13. Obowiązkiem dziennikarza jest poszanowanie wartości uniwersalnych, kultury i tradycji narodowej, postaw i przekonań religijnych oraz poglądów osób niewierzących, tolerancja dla odrębności kulturowych i obyczajowych.
  14. Dziennikarza obowiązuje zakaz publikacji głoszących propagandę wojny i nienawiść, w szczególności narodową, religijną i rasową.
  15. Przesądzenie o winie osoby oskarżonej przed wyrokiem sądu jest niedopuszczalne. Dziennikarz zobowiązany jest poinformować odbiorcę o uniewinnieniu lub uwolnieniu od zarzutu obwinionego w sprawie wcześniej przez siebie prezentowanej.
  16. Dziennikarz zobowiązany jest przestrzegać norm prawnych i etycznych przy pozyskiwaniu informacji oraz szanować prawo informatorów do ochrony nazwiska i twarzy.
  17. Dziennikarz jest obowiązany do ochrony tajemnicy zawodowej. Nie ujawnia źródeł informacji bez zgody zainteresowanych.
  18. Dziennikarz jest zobowiązany do szczególnej odpowiedzialności przy wypowiedziach małoletnich i osób, które nie są w stanie wyrazić na to zgody w sposób świadomy i ocenić potencjalnych skutków swojej wypowiedzi.
  19. Dziennikarzowi nie wolno naruszać dóbr osobistych.
  20. Dziennikarz zobowiązany jest chronić prywatność każdego człowieka, chyba, że osoba sama ujawnia swoją prywatność. Może natomiast ujawniać szczegóły z życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne w zakresie niezbędnym do oceny przydatności do pełnienia funkcji lub sposobu jej wykonywania.
  21. Dziennikarzowi nie wolno wprowadzać odbiorców w błąd przez sugerowanie, podkreślenia i wyolbrzymianie sensacyjnego charakteru wydarzeń, które nie znajdują potwierdzenia w materiale dziennikarskim.
  22. Dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji czy wywiadu autoryzacji cytowanej wypowiedzi, o ile nie była ona uprzednio publikowana ze wskazaniem źródła. Ma natomiast obowiązek uszanowania woli informatora co do sposobu wykorzystania informacji i terminu publikacji, jeśli zastrzeżenie takie zostało sformułowane przed przystąpieniem do zbierania materiału dziennikarskiego.III. Dziennikarz i pracodawca

  23. Dziennikarz świadomie wybiera i akceptuje politykę redakcyjną gazety, pisma czy stacji, w której pracuje, niemniej zachowuje prawo do własnych poglądów oraz do odmowy wykonania zadań dziennikarskich niezgodnych z jego przekonaniami, normami etycznymi bądź prawnymi.
  24. Reklama i tekst sponsorowany powinny być wyraźnie oznaczone i oddzielone od innych tekstów. Uprawianie kryptoreklamy jest niezgodne z etyką dziennikarską. Dziennikarz nie ulega naciskom reklamodawców, nie ma obowiązku prowadzenia akwizycji reklam. Nie udostępnia swego nazwiska, twarzy czy głosu dla celów działalności reklamowej, chyba że jest to promocja gazety lub stacji, w której pracuje. Nie dotyczy to akcji humanitarnych i społecznych.IV. Dziennikarz i jego koledzy

  25. Obowiązkiem dziennikarza jest obrona dobrego imienia zawodu, solidarność zawodowa, która wyraża się w trosce o wspólne sprawy i w pomocy potrzebującym kolegom.
  26. Plagiat oraz wykorzystanie w całości bądź w części cudzej pracy dziennikarskiej, literackiej, artystycznej lub naukowej i podanie jej za własną są szczególnym naruszeniem norm etycznych.
  27. Działanie świadome na szkodę kolegów, zwłaszcza dla osiągnięcia korzyści osobistych, jest niedopuszczalne.V. Postanowienia końcowe

  28. Obowiązkiem każdego dziennikarza pracującego w polskich mediach jest przestrzeganie Karty Etycznej Mediów i postanowień niniejszego kodeksu. Za ich naruszenie obwiniony dziennikarz odpowiada przed sądem dziennikarskim lub związkowym.
  29. Za nieprzestrzeganie kodeksu odpowiada rzeczywisty sprawca. Gdy jest on nieznany lub gdy redakcja nie chce ujawnić sprawcy, odpowiada ta osoba, która zatwierdzała materiał do publikacji lub emisji.
  30. O każdym uznanym przez Radę Etyki Mediów przypadku nieprzestrzegania zasad zawartych w Kodeksie będą poinformowani pracodawcy. Treść orzeczeń Rady Etyki Mediów będzie udostępniana również opinii publicznej.
  31. Wszystkie wątpliwości dotyczące interpretacji postanowień niniejszego kodeksu rozstrzyga na mocy swej uchwały Konferencja Mediów Polskich.
  32. Niniejszy dokument wchodzi w życie miesiąc od dnia podpisania przez członków należących do Konferencji Mediów Polskich.

Nie jest to jedyny tekst publikowany na łamach Gazety Wyborczej Kraków skierowany przeciwko Towarzystwu dlatego Towarzystwo prosi Radę Etyki Mediów o zajęcie stanowiska w/w sprawie i objęcie monitoringiem tekstów Gazety Wyborczej Kraków.

Z poważaniem

Advertisements

Jedna odpowiedź to “Krakowianie domagają się monitoringu tekstów Gazety Wyborczej”

  1. fsd said

    Zaczyna się nagonka na nie tylko niezależność mediów ale i na opinie sprzeczne z jedynie słuszną linią. Oczywiście – cenzura nie prowadzi do sukcesu ją wprowadzających, ale szkody które przynosi w świadomości obywatelskiej są trudne do odbudowania, choć taka cenzura, coraz jaśniej pokazuje społeczeństwu z kim ma do czynienia. Ta konkretna cenura jest podwójnie nierzetelna. Raz, że jest a niby jej nie ma, a dwa, że posługuje się metodą „łapaj złodzieja” czyli kłamstwem rodem z klasyka gatunku.
    Taki Park Jordana przeszkadza – bo jest to wielki wysiłek przypominania o Wielkich Polakach nie tych z pożółkłych kart, a Tych aktualnych. To dla aparatczyków, którzy nie mają nawet zahamowań przed używaniem władzy do siania strachu przed „strasznym PiS em”, „starodawnym i szkodliwym patriotyzmem” czy „wstecznym i dewocyjnym katolicyzmem” – byle by ich nie było – jest straszne, nie do przetrawienia. A to są filary na których stoi Państwo i Naród. Dlatego też i Kościół i Wiara i wartości patriotyczne są zwalczane każdą byle podstępną metodą. Kamuflaż to udawanie „podawania ręki” Te wartości przeszkadzają Rychm, Mirom i Zbychom w Ich cmentarnych porozumieniach.To Ich główny motyw. KASA

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: